تو مستقل ترینی و حزبت نه چپ نه راست

سختی برای درک زمین منطقت جداست

منظور کل فلسفه های عمیق شرق

چشمان پرتلاطم دریایی شماست

من را تو هم صدا بزن انسان که برگ را

وقتی میان خیل عظیم درخت هاست

من را تو هم صدا بزن و انتخاب کن

چیزی که چیدنیست ز چشمت فقط صداست

می خواستم بریزم و خش خش کنم تو را

تقصیر من نبود مسافر خدا نخواست

صد شهر ردپای تو را خوب گشته ام

ای در عمیق باور من خانه ات کجاست!

لیلا دوباره قسمت ابن السلام شد

عشق بزرگم آه! چه آسان حرام شد

می شد بدانم این که خط سرنوشت من

از دفتر کدام شب بسته وام شد

اول دلم فراق تو را سرسری گرفت

وان زخم کوچک دلم اخر جذام شد

گلچین رسید و نوبت با من وزیدنت

دیگر تمام شد گل سرخم تمام شد!

                                                  ((حسین منزوی))

دیوانه ایی گم می کنی هر روز راهت را

پشت هجوم درد ها برق نگاهت را

طرح پلنگی خسته ایی در بیشه زاری دور

گم کرده ایی در برکه ایی خشکیده ماهت را

فرقی ندارد خوب باشی بعد از این یا بد

دنیا فراموشش نخواهد شد گناهت را

با چشمهای خیره ی مردم چه خواهی کرد

گیرم خدا حتی ببخشد اشتباهت را

کافیست دیگر درد ! آری دشنه را بردار

خاموش کن در سینه قلب بی پناهت را

                                                    ((فاطمه سادات قطب))

این غزل برای خود خودت

تو را از سنگ های مرمر معبد تراشیدم

و هجده سال این بت را درون خود پرستیدم

تو مثل صاعقه بر فرق من نازل شدی اما

کنون ای عشق ای اعجاز دست توست خورشیدم

خدا از پشت در با چشم های خویش ما را دید

که غافل داشتم از گونه هایت بوسه می چیدم

و دستم سوی پرچین تنت یکدفعه جاری شد

و از پیراهنت با عرض پوزش سیب دزدیم

تو را از سنگ اما نه تو را ابری تو را باران

تو را من روز و شب با شعرهایم تند باریدم

کمک کن یک شب دیگر بریزم توی چشمانت

که من از تو چه پنهان چشم اقیانوس کم دیدم

نگاهش داشت می سنجید س...و....ل...م....ا... سرخ شد هل شد

و چایی ریخت روی پای من خندید ... خندیدم

مجنون دوباره نام تو را جار می زند

مردی که مست بود هنوز از شراب تو

  یک مشت غمگنانه به دیوار می زند

تبت یدا که به تو دست عشق داد 

 این دست های خائن من-من ابو لهب

با من برقص جهنم از ان ماست

من در حریق عشق و تو حماله الحطب

من خوف برگ برگ تنم زرد می شود

انگار زنده زنده مرا قبر می کنی

گفتم عروس مردی از قبیله ی قریش باش

هر روز را تواصوا بالصبر می کنی

والعصر بود و دست تو در دست های من

 والشمس رو به غروبی که سرختر

والارض زیر پای تو انگار زلزلت

 واخفض جناحک بر سرم سوخت بال و پر

ای اشنا تر از همه ی این فرشته ها

امشب بنوش از لب من کم نمی شوم

یک سیب توی چنته ی شیطان همیشه هست

حوای من ببخش من ادم نمی شوم

تبت یدا=لعنت بر دست هایی که

حماله الحطب=جمع کننده ی هیزم

من خوف=از ترس

واخفض جناحک=بالها را بر چیزی نگاه داشتن

تواصوا بالصبر=توصیه کردن به صبر

والارض زلزلت=زمین لرزید

                                                      ((سید طیب موسوی))

نگاه می کنی ان وقت پر زدن سخت است

که در حضور تو حتی مگس شدن سخت است

لبت...دو قله ی سرخ-ابی از کرانه ی دور

و فتح ان دو مه الوده واقعآ سخت است

برای من که نیافتد به دشت ها گذرم

درون برکه ی چشمت نزیستن سخت است...

بیا که جای پلگ تو ماهیت شده ام

برای ماهیت اهو نفس زدن سخت است

تو روح سر کش موجی تو بی قرار و رها

و جای دادن تو داخل بدن سخت است

تو باید امشب از این شعر بی رمق بروی

اگر چه بی تو سرودن برای من سخت است

ای کاش باستان شناس می شدی ...

                       تا از فسیل های قلب من در خاک می فهمیدی...

                                                                          که چقدر دوستت دارم!!!

                                                  ..........

سلام

نمی دونم این کار طرح از کیه ولی خیلی به دل من نشسته

با یه غزل ...

و بعد... هیچ

.........

در پیش نام کوچکت ایا؟ گذاشتم

پیش خودم سه جمله ی اما!!!گذاشتم

من عابر نگاه توام چند روز پیش...

خود را درون چشم شما جا گذاشتم

من فکر می کنم که تو ای قطب یخ زده!

من اولین کسم که به تو پا گذاشتم

ای خاطرات تار و موازی که جفت تو...

تصویرهای پشت سرم را گذاشتم...

ما کودکان بازی ان کوچه های تنگ

تو مادر عروسک و !...بابا...گذاشتم...

سینی قند و چایی و حالا خیال کن...

من کودک توام!... سر لالا... گذاشتم!

اغوش تو که اه مرا جای امن بود

با این بلوغ مسخره تنها گذاشتم!

حالا منم که قاطی ادم بزرگهام

تقدیر من چرا به خودم وا گذاشتم

دیدم که عشق حل معما نشد و باز...

در پیش نام کوچکت ایا؟گذاشتم